binkybear

  

ค่ำคืนวันที่สิบสาม พฤษภาคม ผมและเพื่อนอีกสามคน ได้เดินทางไปเล่นคอนเสิร์ตที่ร้านเหล้าขนาดสันทัดย่านรัชโยธินที่มีชื่อว่า Wink ร่วมกับวงดนตรีที่ชื่อเสียงขนาดย่อมไล่เรียงไปจนถึงขนาดใหญ่หลากหลายวงด้วยกัน แต่ดูเหมือนวงดนตรีของเราจะดูมีชื่อเสียงในขนาดย่อมเยากว่าใคร ซึ่งไม่ใช่ปัญหา เพราะการทำตัวให้เป็นที่รู้จักสำหรับคนไม่ค่อยชอบสังสรรค์อย่างพวกเรานั้นยากกว่าการไปทำศัลยากรรมที่เกาหลีแล้วกลับมาร้องเพลงบอยแบนด์อยู่มาก ดังนั้นการที่เรามีชื่อเสียงอย่างวังเวงนั้นน่าจะเป็นวิถีทางที่ถูกที่ควรแล้วสำหรับเรา

   

ลำดับการเล่นของเรานั้นอยู่ที่วงที่หก ซึ่งควรจะเป็นวงที่ห้า แต่ในที่สุดก็เป็นหก เนื่องด้วยเหตุผลอันใดไม่มีใครทราบ เวลาที่แจ้งล่วงหน้าก็คือยี่สิบนาฬิกาตรง แต่เอาเข้าจริงก็ล่วงเลยเวลาไปราวสองชั่วโมง ช่วงเวลาที่เว้าว่างนั้นนอกจากการไปทานอาหารที่ร้านข้าวแกงไม่ไกลจากสถานที่เล่นคอนเสิร์ต แต่เรายังได้เจอน้องสาวที่ไปฝึกงานที่คลื่นวิทยุแฟตเรดิโอ เธอบอกว่าวงดนตรีของเรานั้นถูกทางคณะกรรมการคัดออกจากการประกวดวงดนตรีเพื่อขึ้นเล่นเวทีเดียวกับวงทีโบนเพราะเพลงของเรานั้นไม่มีเนื้อร้อง (ขอบคุณ) แน่นอนว่าเรารู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่ได้ยินเหตุผลแบบนี้จากคลื่นวิทยุซึ่งสถาปนาตนเป็นผู้นำเด็กแนว 

   

พอพูดถึงเด็กแนวก็ฉุกคิดถึงประเด็นหนึ่งขึ้นมาได้ ผมเคยผ่านมาแล้วทั้งยุคอันเตอร์และยุคเด็กแนว แล้วก็ต้องยอมรับว่าผมเคยเป็นมันทั้งเด็กอันเตอร์และเด็กแนว แต่สิ่งที่รู้สึกได้ก็คือคนที่ผมรู้จักและผ่านช่วงเวลาเดียวกันมานั้นกลับดูไม่แนว งงไหม? พวกเรายังใส่เสื้อยืดกางเกงยีนลายเชยๆที่ซื้อมาเพื่อใส่ได้ทั้งนอนอยู่บ้านและใส่ออกไปข้างนอก หรือใส่กางเกงขาสามส่วนที่เหมาะกับเมืองร้อนอย่างกรุงเทพมหานคร ไม่มีแอสเซสเซอรี่และเครื่องประดับบนตัวเลยแม้แต่ชิ้นเดียว แถมหน้าตาก็ดูเจี๋ยมเจี้ยมผิดกับเด็กแนวสมัยนี้มาก นั่นทำให้เรารู้สึกแก่แม้ชีวิตจะเดินทางข้ามผ่านมาไม่ถึงครึ่งหนึ่งเลย   

 

ผู้ชายนั้นเราจะพบเห็นการแต่งตัวที่คล้ายๆกัน เสื้อคอปาด เชิ้ตเข้ารูป ทรงผมบ๊อบ ไม่ก็ชี้ฟู กางเกงขาเดป แว่นตาหลากแบบที่เน้นกรอบขนาดโตใหญ่ แต่เด็กแนวผู้หญิงจะมีแนวทางการแต่งตัวแบบที่ผมไม่มีทางจินตนาการถึงแม้จะตื่นนอนก่อนพวกเธอหกชั่วโมง แต่นั่นคือข้อดีนะ เพราะนั่นทำให้เรารู้ว่าเด็กวัยรุ่นสมัยนี้มั่นใจและกล้าแสดงออกมากขึ้น แต่มันจะจริงทั้งหมดรึเปล่าก็ไม่รู้ เพราะบางทีผมก็รู้สึกว่าการเป็นเด็กแนวก็เป็นตีกรอบให้ตัวเองรู้สึกว่าถ้าฟังเพลงไม่อินดี้จะไม่เท่ห์ ถ้าดูหนังไม่อาร์ทแล้วจะตาย ผมยอมรับว่าผมเป็นคนดูหนังและฟังเพลงนอกกระแสมากกว่าในกระแส และรับรู้ความรู้สึกนี้ได้ดี  

 

คนกลุ่มหนึ่งมองคนที่ชอบอะไรที่แตกต่างว่าทำเป็นเท่ห์ไปอย่างนั้น จริงๆฟังเพลงพวกนั้นไม่รู้เรื่องและดูหนังพวกนั้นไม่เข้าใจหรอก ผมก็ยอมรับนะว่าคนที่พยายามเป็นแบบนั้นมีเยอะ แต่มันก็ประเดี๋ยวประด๋าว อย่างแนวเพลงที่ผมเล่นอยู่ถ้าคนที่ไม่ชอบมันจริงๆแค่ทนฟังการเล่นสดเพลงเดียวก็รู้ผลแล้ว จะมีคนยอมดูหนังเดวิด ลินช์ หลายๆรอบเพื่อทำความเข้าใจกับมันไหมถ้าไม่ได้รักมันจริงๆ ด้วยเหตุผลที่ว่ามานี้ทำให้เกิดกรอบของพวกเดียวกัน กลุ่มคนที่ชอบเหมือนกันเพื่อเป็นเกราะฟ้องกันความรู้สึกที่แปลกแยกนั้น ทั้งที่จริงๆแล้วเด็กแนวบางคนก็ฟังเพลงบี้เดอะสตาร์ ดูละครดงผู้ดี และขี่ฟีโน่  

 

งานคอนเสิร์ตครั้งนี้สนุกสนานรั่วๆกันดี วงเราเล่นได้ใช้ได้มีผิดมีมั่วแต่ก็แถกันได้เนียน สิ่งที่เหมือนกันหมดในงานคอนเสิร์ตครั้งนี้คือทั้งคนเล่นคนดูต่างเมากันปลิ้น (ก็เล่นแจกเบียร์วงเราตั้งสิบสองขวด) ผมสนุกกับการได้เห็นดวงตาเยิ้มๆของคนที่เริ่มเมาได้ที่ บทสนทนาที่ไม่ค่อยเข้ารูปเข้ารอยแต่ดูจริงจังผิดปรกติ บางเรื่องก็ออกแนวจิตวิญญาณอาวองการ์ดไปจนถึงอวกาศกันเลยทีเดียว แต่ทุกอย่างก็จบลงด้วยดี ทุกคนในวงมีความสุขนอนหลับฝันดีหลังจากเล่นคอนเสิร์ตในครั้งนี้ นั่นก็คงพอแล้วสำหรับการเล่นดนตรีครั้งหนึ่ง เมื่อตอนเดินทางกลับใกล้จะถึงบ้านผมได้รับโทรศัพท์จากมือเบส เราคุยกันถึงเรื่องคอนเสิร์ตในครั้งนี้ และคืนนั้นผมก็นำวีดีโอการเล่นของเราลงยูทูป วันนี้ผมเขียนบลอค คงไม่มีใครบ้าเห่อขนาดนี้แล้วครับ