binkybear

เคยเจอกันไหมครับ คนที่ชอบสอนนกให้บิน สอนปลาให้ว่ายน้ำ ผมพึ่งเจอมาแล้วรู้สึกไม่ต่างกับทุกคนที่เจอคนประเภทนี้ เรารู้ว่าไม่มีทางเปลี่ยนแปลงทัศนคติของคนแบบนี้ได้ และสุดท้ายการคุยด้วยเหตุผลก็จะกลายเป็นเพียงเศษซากความพยายามที่ไร้ความหมาย

ผมทำหนังสั้นมาได้พักใหญ่ และรู้ว่าเราไม่ใช่คนเก่งอะไร แต่พอผมได้เข้าไปคุยงานกับบริษัทแห่งหนึ่ง เกี่ยวกับการทำหนังสั้น 3 นาที ผู้ประสงค์ดีแต่ขี้เมา ก็เข้ามาร่วมวงสนทนา แล้วบอกว่า “หนังสั้นควรทำให้ได้อย่างหนังจีนชุด เห็นไหมว่าหนังจีนชุด ไม่ว่ามันจะยาวขนาดไหน เริ่มยังไง จะรู้สึกน่าเบื่อและรำคาญว่าเมื่อไหร่มันจะจบ แต่สุดท้ายแล้วมันก็จะไปจบลงในที่ที่เดียวกัน”

เชื่อไหมว่าผมไม่ตอบอะไรกลับไปเลย มันแบบว่าสุดกู่จริงๆ เหนือจิตนาการ เกินความเข้าใจของมนุษย์ไปไกลมาก ผมไม่สามารถใช้ตรรกะอะไรมาตีความคำพูดนี้ได้ การที่บอกว่าหนังสั้น 3 นาที ควรทำให้ได้อย่างหนังจีนชุดอภิมหายาว ที่ตัวเขาเองก็เห็นค่ามันแค่เพียง ฉากเปิดเรื่อง กับ ตอนจบเท่านั้น (แล้วพี่จะโง่ซื้อมาดูทั้งชุดทำแมวน้ำอะไร) แต่เหตุผลที่ผมเงียบกริบในกรณีนี้มันมีเหตุผลมากกว่านั้น

เมื่อ 2 ชั่วโมงก่อนเกิดเหตุ ผมได้นั่งคุยกับพี่ในบริษัทคนหนึ่ง เกี่ยวกับหนังสยองขวัญไทย ผมเอาแต่ฟังเขา ทั้งๆ ที่ไม่เห็นด้วย ผมพยายามทำตัวเป็นผู้ฟังที่ดี แล้วเขาก็พูดถึงหนังเรื่องหนึ่ง (ไม่ขอเอ่ยชื่อ แต่มันเป็นหนังที่มีแต่คนด่าแบบสาดเสียเทเสีย) เขาพยายามชมหนังเรื่องนี้ว่าดี ยอดเยี่ยม หาที่ติไม่ได้ เขาชื่นชมหนังเรื่องดังกล่าวจนพอใจ ผมก็เลยพูดกลับไปว่า “หนังสยองขวัญไทยผมชอบเรื่อง ชัตเตอร์ฯ นะ ผมว่าหนังมีบทที่ดี…” ผมพูดยังไม่ทันจะจบดีนัก พี่เขาก็สวนกลับมาว่า เรื่อง...(ที่ว่านั่น) ดีกว่า ผมก็เลยอยากจะบอกอธิบายเหตุผลดูว่าทำไมผมถึงชอบเรื่องชัดเตอร์ฯ เริ่มตั่งแต่โครงสร้าง, สัญลักษณ์, บทภาพยนตร์ ไปจนถึง วิธีการคลีคลาย (แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่ใช่หนังที่ดีมาก แต่สามารถยกเป็นเคสตัวอย่างของหนังสยองขวัญไทยที่ดีได้) รู้ไหมเกิดอะไรขึ้น พี่เขาทำท่าไม่เข้าใจ ไม่เห็นด้วย แล้วเดินหนีไปเลย

เอ๋อแดกสิครับทีนี้

...ผมย้อนกลับไปอ่านย่อหน้าแรกที่ตัวเองเขียนแล้ว ทำใจ ทำใจ...