binkybear

แรกเริ่มเดิมที ผมคิดว่าหนังเรื่องนี้เป็น หนังเล่าเรื่อง ไม่ใช่ สารคดี แม้จะรู้มาก่อนว่าหนังเรื่องนี้ สร้างมาจากเรื่องจริงของผู้กำกับเอง แต่ด้วยโครงสร้าง วิธีการเล่าเรื่อง มันมีเส้นคาบเกี่ยวระหว่างความเป็น สารคดี กับ สารคดีหลอก มากพอที่จะทำให้เราเรียกว่า สารคดี ได้

ชื่อหนังกับโปสเตอร์ก็อาจชี้นำไปทางหนังโป๊ ต้องมีฉากวาบหวิว ไม่เหมาะกับเยาวชนกันเป็นที่รัก ซึ่งก็จริง หนังเรื่องนี้ทั้งฉากโป๊ ถึงขั้นสอดใส่ มีการออรัลเซ็กส์ หนังพูดแต่เรื่องทางเพศล้วนๆ คล้ายกับ Shortbus และซับเจคในเรื่องนี้คือ ตัวผู้กำกับเอง แต่อย่าคิดว่านี่คือหนังกั๊กๆ หรือใช้วิธีบ้าระห่ำแบบ มอร์แกน สเปอร์ล็อค (Super Size Me) แต่นี่คือการเอาความงี่เง่าของตัวเองมาขาย หรือจะเรียกว่าฆ่าตัวตายหน้าจอก็ได้

ขอยกคำพูดในเรื่อง ซึ่งเขาพูดขึ้นมาเพื่อเทียบเคียงชีวิตตัวเองที่เป็นผู้กำกับหนังว่า “ช่วงหนึ่งในชีวิตของ โกดาร์ด (ฌอง-ลุค โกดาร์ด) เขาเคยติดเที่ยวโสเภณี” คาเว่ย์ ซาฮีดี คือผู้กำกับสารคดีเรื่องนี้ เราจะได้เห็นเขาในชุดทักซีโด้ ผูกหูกระต่าย ซึ่งขัดกับผมหยิกสั้น ตัวผอมๆ ผิวขาวเหลือง และมีริ้วรอยแห่งวัยมากมาย เขาตั้งหน้าตั้งตาเล่าเรื่องของตัวเองตั้งแต่สมัยเด็ก พร้อมกับฟุตเตจที่มีน้อยนิด ดังนั้นเนื้อเรื่องทั้งหมดจึงถูกปั้นแต่งขึ้นมาใหม่ โดยเขาเอง (ตอนแก่) เขาจะเล่นเป็นตัวเขาเองตั้งแต่สมัยวัยรุ่น พบกับความรักครั้งแรก ได้แต่งงานมาแล้ว 2 ครั้ง จนถึงการแต่งงานครั้งที่สาม ซึ่งกำลังจะเกิดขึ้น และเขาไม่อยากให้มันพลาดอีกครั้ง เพราะการติดเซ็กส์ของเขา (I Am a Sex Addict ตรงตัว)

ไม่ว่าจะบนปก หรือในเว็บไซด์ IMDB หนังเรื่องนี้ถูกจำกัดความว่า สารคดี / ตลก และมันก็ตลกจริงๆ เพราะตั้งแต่ต้นเรื่อง หนังได้เปิดเผยความจริงว่าเรื่องนี้ทุนต่ำมาก ไม่สามารถทำอะไรได้หลายๆ อย่าง เริ่มตั้งแต่การถ่ายต่างประเทศ ดังนั้นเขาจะถ่ายมันในอเมริกา และขึ้น TEXT ว่า นี่คือ ปารีส / อามเตอร์ดาม / มิลาน อะไรก็ว่าไป และขึ้น TEXT ปี ค.ศ. เพื่อบอกช่วงเวลาในชีวิตของเขา แต่เราจะเห็นคนแก่อายุ 45 เล่นเป็นวัยรุ่นอายุ 20 ต้นๆ (จะเอาฮาเกินไปไหม) 

แต่ทีเด็ดไม่ได้อยู่ตรงโครงสร้าง หรือลีลาการเล่าเรื่องที่น่าสนใจแต่เพียงอย่างเดียว เนื้อหาของหนังก็ช่างเหมาะกับคนที่กำลังจะมีชีวิตคู่ หรือคู่ที่กำลังประสบปัญหาเรื่องเซ็กส์เป็นอย่างมาก เพราะมันพูดเรื่องความต้องการ ความไว้ใจ ไปจนถึงวิธีการขจัดสิ่งพวกนี้ออกไปด้วย เราจะได้เห็นคนบ้าเซ็กส์แบบสุดกู่ ไร้สมอง มีทัศนคติต่อการมีเซ็กส์แบบอิสระอย่างรุนแรง ถึงขั้นที่กล้าพูดออกมาว่า “ผมเกิดในยุคสงครามเวียดนาม ผมจึงมีความเชื่อว่า ผัวเดียวเมียเดียวเป็นผลผลิตของทุนนิยมและสร้างให้เกิดสงคราม”

ถึงจะสุดกู่ขนาดนั้นแต่ผมกลับมองเห็นตัวเองอยู่ในหนัง คาเว่ย์ พูดว่าเขาเป็นพวกแฟมินิส ผมเองก็คิดว่าตัวเองเป็นแบบนั้น แต่เขาเป็นคนบ้าเซ็กส์ เอ่อ...ผมเองก็เป็นแบบนั้น (แม้จะไม่มากเท่าเขาก็เถอะ) แล้วอยู่ดีๆ เขาก็พูดขึ้นมาว่า “ในช่วงชีวิตหนึ่ง คนที่เราต้องเจอล้วนเป็นกระจกสะท้อนตัวของเราเอง” ผมรู้สึกจี๊ดกับมันมากๆ เพราะว่าต่อให้เราได้เจอกับคนที่ต่างกับเราสุดๆ เข้ากับเราไม่ได้ขนาดไหน แต่นั่นก็คือคนที่ทำให้เรามองเห็นว่าตัวเองเป็นอย่างไร ในทางกลับกัน แม้ว่าเราจะเจอกับคนที่เข้ากับเราได้มากแค่ไหน คนคนนั้นก็ต้องมีบางส่วนที่ไม่เหมือนเรา คาเว่ย์ ผ่านชีวิตที่ไม่เข้าใจอะไรเลย จนถึงช่วงที่เริ่มเข้าใจในความสัมพันธ์ เขาพูดในช่วงเริ่มเรื่องด้วยความมั่นใจว่า “การแต่งงานครั้งที่ 3 ของผมจะไม่ล้มเหลวอีก”

บางคนอาจจะพูดคำนี้ออกมาตั้งแต่การแต่งงานครั้งแรก หรือแม้กระทั้งการมีแฟนคนแรก แต่สำหรับบางคนก็ต้องใช้เวลา แฟนเก่าทุกคนในชีวิตคาเว่ย์ไม่ยอมกลับมาเล่นเป็นตัวเองในหนังเรื่องนี้ เพราะมันคือความทรงจำที่เลวร้าย แต่สำหรับเขามันคือบทเรียนที่มีค่า เราได้เห็นปัจจุบันของพวกเธอทุกคนที่มีความสุขกับครอบครัวใหม่ มีลูกๆ ที่น่ารัก แม้จะไม่มีใครยอมเล่นหนังเรื่องนี้ แต่ก็ไม่มีใครถึงขั้นตัดขาดไม่เผาผีกับเขาเลยแม้สักคน ทุกคนยินดีให้ถ่ายวีดีโอ ไถ่ถามสาระทุกข์สุขดิบ นั่นทำให้เขามีฟุตเตจเพียงพอสำหรับทำสารคดี และเป็นสารคดีที่ไม่ได้เป็นเพียงกระจกสะท้อนคนที่เข้ามาในชีวิตของเขาเพียงอย่างเดียว แต่มันสามารถสะท้อนคนดูบางคนที่เชื่อมโยงกับมันได้ด้วย (รู้สึกว่าจะจบหล่อไปหน่อยนะคราวนี้) 

ป.ล. เรื่องนี้มีแผ่นลิขสิทธิ์ขายในชื่อ แบบว่า...ผมบ้าเสียว สามารถหาซื้อได้ตามกระบะลดราคาทั่วไป ผมซื้อเรื่องนี้จากร้านขายหนังใน Top ซุปเปอร์มาเก็ท สาขา RCA พร้อมกับ Tale of Cinema ของ ฮอง ซางซู (ร้านนี้เฮี้ยนมากๆ เพราะมีการแยกโซนหนังติดเรทไว้ต่างหากเลย)

ป.ล. 2 สามารถอ่านเกี่ยวกับหนังเรื่อง MY LIFE  TO LIVE ของ ฌอง-ลุค โกดาร์ด ที่เกี่ยวข้องกับคำกล่าวอ้างในย่อหน้าที่ 3 ซึ่งเขียนโดยคุณ Filmsick ได้ที่นี่ครับ http://filmsick.exteen.com/20080117/my-life-to-live-jean-luc-godard-1962